De Wijsheid van het Zelf

August 1, 2008Inner Teaching 7 Comments »

De Wijsheid van het Zelf is de Wijsheid van de Eenheid van het universum. Eenheid staat voor vrede en vrede staat voor Zijn. Het Zelf zal je niet vinden in de toekomst of het verleden noch in dat verre land of die nieuwe woning. Het Zelf ‘verbergt’ zich in het hier en nu. Het Zelf is niet onderhevig aan het aanhoudende mentale denkbeelden over hoe en wanneer je pas gelukkig zal worden. Het Zelf heeft geen doel, noch heeft hij de nood zichzelf te moeten vervullen door middel van wereldse dingen. Het Zelf is steeds verzadigd van Liefde en kent de diepe wijsheid van de eenheid van het heelal. Met andere woorden zal je in het Zelf (Christus) geen zonde vinden. Het Zelf is het ene Zelf, het volmaakte Zelf van allen. Leven voor het Zelf is leven voor God. Als allen leven voor de Oneindige, dan leven allen voor de Ene en door de Ene. Dit is de boodschap die de Wijsheid van het Zelf je te bieden heeft. Alles is één. Eén mens, één God, één Waarheid

 

Als je je Zelf zou kennen zou je het hele universum kennen.

Van de dualiteit van het ego naar de eenheid van het Zelf.

De aarde wordt vaak ‘hier beneden’ en de Hemel ‘hierboven’ genoemd. Dit is natuurlijk beeldspraak in de geest der afgescheidenheid die de Oneindigheid en de almacht van God niet kan bevatten. Alles is Geest (ook de zogenaamde materie) en Geest is Oneindige Intelligentie. Het menselijke verstand daarentegen is erg beperkt in vergelijking met deze Intelligentie. Je kan deze twee niet eens vergelijken. Het verstand plaatst nu eenmaal alles in hokjes. Zo krijgen alle voorwerpen een naam en alle plaatsen een locatie in een afgebakend land op een aarde in een – voor het verstand – eindig universum. Het verstand kan nu eenmaal het begrip ‘oneindigheid’ niet bevatten. In het bewuste begrijpen van oneindigheid ligt echter de openbaring van het Zelf verborgen, dus in de eenwording met het ware Zelf zal de mens moeten leren zijn verstand tot stilzwijgen te brengen, om zo over te gaan in de zegeningen van een oneindig, overvloedig universum.

 

Van de grootste zonnestelsels tot de kleinste atomen draait alles in rondjes. Dit alles wordt voortdurend aangedreven door de Oneindig Liefdevolle Intelligentie die alle leven voedt. Deze Intelligentie wordt ook wel het Licht genoemd, maar dit is natuurlijk een Oneindig Licht, en geen beperkt Licht waar een duisternis tegenover staat. Eenmaal dat je dit Licht in je eigen bewustzijn gevonden hebt (waar kom je anders vandaan) begrijp je wat een vreugde het juiste begrijpen van Oneindigheid inhoud. Tijdens deze ervaring voel je je verzadigd van een gevoel dat ik enkel kan omschrijven als Liefde. Als je eenmaal vanuit deze Liefde leeft, wens je allen het beste toe, omdat je nu gedreven wordt door een diep besef van de Oneindige Overvloed die het universum je te bieden heeft, in plaats van de angst waaruit het ego uit leeft.

De Christus vs. het ego

Begrijp je het grote verschil tussen deze twee? Christus (het ware Zelf) leeft vanuit een diep besef van oneindige vrijheid en overvloed voor iedereen, en het ego leeft vanuit een beperkt verstand, en daarom het niet kunnen begrijpen van het Licht. Als je leeft vanuit het ego, leef je vanuit de beperktheid. Je kijkt naar de dingen die er in de materie voor handen zijn, in plaats van de overvloed van de Geest te kennen. Je gelooft onbewust dat er te weinig is voor jou en zal je als overlevingsstrategie eerst voor jezelf (het ego) zorgen en de diepe leegte binnenin jezelf op te vullen. Dit is natuurlijk geboren vanuit de beperktheid die het ego overal in de vormen om hem heen opmerkt. Dit is het enige dat het ego zien kan. Het is dan ook het ego in mens die kan en zal klagen over de huidige toestand van de stoffelijke wereld. Vele rampen en hongersnood komen voort vanuit de beperkte visie van het ego. De rijke landen houden ‘alles voor zich’ want de leiders geloven dat er een tekort kan zijn voor hun eigen volk. En teveel kan nooit geen kwaad, denken ze vaak. Als de mens zou vertrouwen op het Levengevende Principe, waar de mens in de eerste plaats vandaan is gekomen, dan weet hij dat hij ten allen tijde voorzien wordt, zelfs in zijn stoffelijke natuur. Deze ervaring komt pas als de mens in staat is zichzelf te vereenzelvigen met het ware Zelf.

 

Kwaad is niet in harmonie zijn met de Waarheid, ofwel het Goddelijke Principe. Het is de wortel van alle honger, en ook gruwel dat je op deze mooie planeet ziet en ervaart. Zowel de armen als de rijken zijn beiden het slachtoffer van een dualistische wereld waar er wordt gebouwd op het grondvest van het verstand. Daar het verstand alles in hokjes plaatst en beperkt ziet, zal de wereld spoedig aan zijn einde komen. Zoals ik wel vaker zeg moet je de wereld helemaal niet redden. De wereld is net het product van het menselijke beperkte verstand. De wereld zal dan ook ophouden met bestaan, zodra de mens bereid is de identificatie met het ego los te laten.  Weet wel dat ik met de wereld niet de planeet Aarde bedoel. De wereld is de dualistische ervaring waar goed en kwaad beide de uitersten zijn van een onwetend bewustzijn.  

 

De openbaring van het Zelf

Eenmaal de mens de Ene vindt, en begrijpt dat het ware Zelf het hele Leven omvat, zal je ‘de ander’ niet langer als gescheiden van jezelf zien, maar als een deel van hun Zelf. Dit ‘deel’ hoef je niet in hokjes te plaatsen, want in een oneindig universum kan niets een deel zijn van iets, noch kan er iets groot of klein zijn. In oneindigheid is alles Een. Daarom de wijze woorden: Ik Ben.

 

In deze woorden hoor je dat de wijsheid der oneindigheid zit verweven. Het zijn de machtigste woorden die de mens kan gebruiken, als hij ze op de juiste manier toepast. Dit wil zeggen, zichzelf zien als een oneindige Geest, die zich uitdrukt in vele schepsels. Zo kan je leren wat ware Liefde inhoud, want als je jezelf in je broeder herkend, weet je wat Liefde is. Zo weet je dat allen uitdrukkingen zijn van het ene Zelf. Het is slechts het verstand dat je heeft laten geloven dat allen gescheiden zijn van elkaar en in een eindige wereld wonen om zo zeventig jaar te zwoegen en dan te sterven om nooit meer terug te komen. Het is de mens die ‘slimmer’ moet zijn, en zich niet langer vereenzelvigen met hun verstand en zodoende met wie het verstand dacht wie hij was. Het verstand heeft slechts in het menselijke bewustzijn een beperkt zelf geschapen die we wel eens het ego noemen. Dit ego is dus het product van beperktheid. Begrijp je zo dat als je het Zelf leert kennen, je de vreugde pas kan ervaren van het Leven. Het verstand (ego) heeft je steeds laten geloven dat je gescheiden was van het Leven. Wie kan er nu de vreugde ervaren van wat het ene Leven of God je te bieden heeft als hij zichzelf in de eerste plaats al gescheiden ziet van het Leven. Zonder twijfel herkennen jullie de schoonheid in de bloemen, en de planten, en misschien wel in de mensen, maar sta mij toe te zeggen dat je de vreugde van het Leven nog niet kent. Velen zullen wel glimpen hebben opgevangen van het ware Leven, maar bedenk eens hoeveel mooier het zou zijn als je je voortdurend bewust bent van de eenheid van alle Leven. Hoe mooi zouden jullie dromen zijn, en met welke glimlach zou je na zo’n droom wakker worden.

 

Het ‘probleem’ zit juist in het dualistische geloof. De mens gelooft nog te vaak in het goede … en daartegenover slechte. Hij beziet het slechte als zijnde waar, en daarom bestaat het voor de mens. Zelfs het goede bestaat niet. Het goede en het slechte zijn slechts twee uitersten in een dualistische wereld. Ze vallen beide weg als je de eenheid van de oneindigheid betreedt. Je kan dit misschien nu moeilijk begrijpen, maar als je bijvoorbeeld naar het dagelijkse nieuws kijkt, dan sta je toe dat deze dingen leven in jouw bewustzijn. Het vraagt een verlicht bewustzijn om reeds door deze dingen heen te kijken, en ze te herkenen als zijnde niet-waar, ofwel niet uit de Waarheid voortgekomen. Als je bewustzijn verlicht is dan herken je de zonde niet meer. Je ziet het niet meer, je bent er blind voor. Je ziet het beeld wel, je hoort de ‘zondige’ woorden, maar je oordeelt niet. Velen zullen nu denken dat ze niet oordelen, maar van zodra je hetgeen je ziet als goed of slecht ervaart, dan oordeel je en leeft het in je bewustzijn verder. Van zodra hetgeen je ziet invloed op je heeft, oordeel je. Daarom is het beter om je bewustwording te ‘versnellen’ om je te richten om de mooie natuur om je heen. Merk de gezangen van de vogel eens op, wordt je bewust van zijn schoonheid. Kijk eens naar een boom, en weet dat deze boom zich binnenin jezelf bevindt. In het ruimtelijke geloof wordt dit ongetwijfeld als onmogelijk beschouwd, omdat het menselijke verstand zich dan nog vereenzelvigd met het fysieke lichaam. Laat daarom deze vereenzelviging los, en zie jezelf als Ik Ben.

 

Als je de stilte in de boom vind, vind je de stilte in jezelf. Jij bent immers die boom en die stilte die erachter schuilt. Dit laatste is een mooie oefening die je maar eens moet proberen. Tracht eens de stilte die een boom uitstraalt op te merken en ze vervolgens als zijnde – jij – te herkennen. Jij bent immers die stilte in je diepste wezen, anders zou je deze niet kunnen herkennen. Laat het verstand, en de vele gedachten, eens tot rust komen, en zie jezelf als oneindig. Plaats dit echter niet weer in een ruimte. Sluit misschien je ogen als dit gemakkelijker gaat. Of bedenk dat de boom, en de wolk die je in de verte ziet in je eigen bewustzijn is. Als je dit leert doorzien, leer je meer en meer afstand te nemen van één van de grootste illusies die de mens van het verlichte volmaakte bewustzijn afhouden, namelijk: het ruimtelijk geloof. Nooit is er een ruimte geweest, en nooit kan en zal dit bestaan.

 

De Meesters van het Verre Oosten over de Wijsheid van het Zelf

 

Bronvermelding:

 

Boek: De Meesters Van Het Verre Oosten (2006)
ISBN: 90 202 8404 5
Uitgeverij: Ankh – Hermes bv, Deventer